Bezoek aan Ieper

Bezoek aan Ieper

Op zaterdag 12 september brachten wij een bezoek aan Ieper. Onze gids was Nancy Six. Zij schreef over ons bezoek enkele stukjes op haar blog:
Gids voor één dag
Bijna voorbij

Uitstap naar Ieper op 12 september a.s.

Iedereen uitgenodigd voor een busuitstap naar Ieper met o.a. een bezoek aan het In Flanders Fields museum.

Inschrijven voor 1 september door overschrijving van 15 euro
op rekening 737-0175638-14 van Dr. Geert De Rijcker- Kring Stekene

Programma: hier

Info bij:
Ivo De Cock 03 / 779 78 68
Astère Vaerewijck 03 / 779 80 80
Gilberte Geers 03 / 779 92 88

11 juli: Fotoverslag

11 juli viering 2009

11 juli: Feestrede door Volksvertegenwoordiger Barbara Pas

Morgen is het zover en vieren we de Vlaamse feestdag, de 707ste verjaardag van de Guldensporenslag, de historisch eerste overwinning van een volksbevrijdingsleger van infanteristen op een invasie van adellijke volksvreemde ruiterij. Meer dan drie kwart van alle Vlaamse steden en gemeenten organiseren evenementen en festiviteiten onder de noemer “Vlaanderen Feest”. Bart Herman en Mama’s Jasje mogen daar vanavond hier in Stekene gestalte aan geven. In Dendermonde is het dit weekend aan Raymond van het Groenewoud en The Magical Flying Thunderbirds om voor sfeer te zorgen. Allemaal heel amusant, maar de vraag is of de Vlamingen nog wel weten waarom we feest vieren. Bij de aankondiging en affiches van de “Vlaanderen feest”-activiteit in Dendermonde moet je alleszins met een vergrootglas zoeken dat het eigenlijk ter gelegenheid van 11 juli is. Gelegenheidstoespraken, die wat duiding zouden kunnen geven, worden door vele officiële instanties maar al te vaak het liefst achterwege gelaten. Wellicht is men bang voor wat te radicale woorden of uitlatingen die de sfeer zouden kunnen bederven.
Gelukkig zijn er nog tal van verenigingen, zoals de Geert De Rijcker - Kring die 11-juliactiviteiten organiseren en weldegelijk weten waarom we samen onze Vlaams nationale feestdag vieren en herdenken. En zo hoort het ook: vieren, herdenken en vooruit kijken. 11 juli is een moment om terug te blikken en om al degenen die zich hebben ingezet voor een beter en zelfstandig Vlaanderen te herdenken. Ik ben blij dat ik dat vandaag in Stekene mag doen, de gemeente waar het Erepark ligt. De geboorteplaats van Frans van Brussel, het “Boerke” van Brussel, die als eerste een Nederlandstalige agenda van de Kamer van Volksvertegenwoordigers liet typen. De gemeente van Dr. Geert De Rijcker en Fons D’Hollander aan wie we zojuist hulde hebben gebracht en van de Dinaso’s Kamiel De Wilde, Emiel Van Doorselaer en Jef Mels. Het is belangrijk om niet te vergeten. Het is belangrijk dat onze voorvechters niet alleen worden herdacht door degenen die hen persoonlijk hebben gekend, maar ook door de jongere generatie. Wij moeten een voorbeeld nemen aan hun strijdlust, hun rechtlijnigheid en hun leeuwenhart.
Een moment dus om terug te blikken, maar vooral om vooruit te kijken. En dan wil ik verder vooruit kijken dan het nieuwe Vlaamse regeerakkoord. Want dat is een rood regeerakkoord met veel eenmalige maatregelen, maar nauwelijks globale visie. Een regeerakkoord waar met de afschaffing van de jobkorting en de invoering van het rekeningrijden verkapte belastingverhogingen in zitten verscholen. Een regeerakkoord met snoepjes voor de regeringspartijen zoals de Vlaamse kinderbijslag en extra tramlijnen in elke provincie. Maar vooral een regeerakkoord zonder communautaire ambitie, zonder de gepredikte Vlaamse revolutie waarbij België onder curatele zou worden gesteld, buiten de lijntjes zou worden gekleurd en er een assertief Vlaams beleid zou worden gevoerd. Een regeerakkoord zonder splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Hoewel dat dossier zowel voor de verkiezingen van 2004 als die van 2007 een breekpunt was. Herinner u de loze belofte dat men in 2004 niet in de Vlaamse regering zou treden zonder splitsing. Het enige dat ondertussen gesplitst is, is het kartel. De dringend noodzakelijke staatshervorming wordt onverwijld op de lange baan geschoven. Van de Vlaamse regering moet men dus niet onmiddellijke stappen richting de Vlaamse onafhankelijkheid verwachten. Helaas zal het initiatief voorlopig ook niet van het federale niveau komen. Herman van Rompuy zijn voornaamste opdracht is momenteel: de moeilijke klus om zijn federale ploeg bij mekaar te houden. Dat lukt door vooral niets te doen en alles waar men het niet over eens geraakt ,uit te stellen. Eerst was dat uitstel omwille van de bankencrisis, dan uitstel tot na de verkiezingen en nu al die uitvluchten op zijn, blijft men alles toch verder op de lange baan schuiven: zowel de staatshervorming, als het asielbeleid, als een deftige begrotingsopmaak. Inzake B-H-V liet de premier gisteren droogjes weten dat dat pas in de lente van 2010 opnieuw behandeld wordt. Ik overdrijf als ik zeg dat ze het over niets eens zijn. Er zijn uitzonderingen. Al zijn die meestal totaal nutteloos, zoals bvb. een resolutie om de Paus te veroordelen voor zijn condoomuitspraken. Geef toe, daar liggen de Vlaamse burgers zeker wakker van !!!
Nog zo’n uitzondering waar wel een akkoord over bereikt werd is onze alom geliefde koninklijke familie. U weet wel, die familie die de belastingbetaler meer dan 13,8 miljoen euro kost aan jaarlijks terugkerende dotaties en sommen uit de civiele lijst. Vorig jaar, terwijl de bevolking te kampen had met groot koopkrachtverlies, kwam er gemiddeld al 5,3% bij de royale dotaties bij. Herinner u de “indexeringen” van 800 000 euro en enkele maanden later nog één van 373 000 euro. Dat zijn ‘indexen’ waar de naar koopkracht zoekende burger alleen maar kan van dromen.
De verontwaardiging bij de bevolking was, terecht, groot, toen in november vorig jaar, op de dag van de dynastie, nog maar eens een opslag van 6% werd aangekondigd. Met die ferme opslag zouden de uitkeringen voor Albert, Fabiola, Flupke, Astrid en voor de 12de in lijn voor troonopvolging, prins Laurent, dubbel zo snel stijgen als die van de werkende onderdanen. Na een grote golf van verontwaardiging zag de regering zich genoodzaakt om in te grijpen: niet om het onrechtvaardige systeem ten gronde aan te passen, ook niet om het dotatiesysteem eindelijk transparant en doorzichtig te maken, maar wel om dringend een zoethoudertje te vinden voor de verontwaardigde bevolking. Een eerste zoethoudertje werd gevonden met een wetsontwerp dat ervoor zorgt dat de bedragen van de civiele lijst en de dotaties niet meer stijgen op basis van de index van de consumptieprijzen, maar voortaan gekoppeld zijn aan de gezondheidsindex.
De enige tegenstem tegen dit ontwerp kwam van het Vlaams Belang. LDD heeft zich onthouden “want het is toch een stap in de goede richting”. Wel ik kan u zeggen dat op dat moment, ten tijde van dalende olieprijzen, de dotaties met toepassing van de gezondheidsindex minstens zo hoog zijn dan op basis van de volledige index en waarschijnlijk zelfs hoger. De stelende eksters van Laken konden dus zelfs blij zijn met de aanpassing, Als tweede zoethoudertje zou een werkgroep in de senaat zich buigen over de dotaties. Het resultaat van die werkgroep blijkt nu, 8 maand later, ronduit beschamend. De Franstaligen zijn er niet toevallig uitermate enthousiast over. De Saksen -Coburgers hoeven zich absoluut geen zorgen te maken dat aan hun royale inkomen in de nabije toekomst zal geraakt worden. Tot het aantreden van een nieuwe vorst verandert er helemaal niets. Het huidige systeem wordt vanaf de volgende koning zelfs uitgebreid, aangezien dan ook de overlevende echtgenote van de vermoedelijke troonopvolger een jaarlijkse dotatie zal ontvangen. In de toekomst is de dotatie dus voor de vermoedelijke troonopvolger. Wie zou dat trouwens zijn, die vermoedelijk troonopvolger? Wat als Flupke geen koning wordt? Wie wordt het dan wel? Zijn dochter Elisabeth of toch maar zus Astrid? En wat betekent dat dan voor de dotatie van Elisabeth? Moet er dan geld teruggestort worden? ’t Zou me niets verbazen als ze in Laken alle kinderen om de beurt als troonopvolger aanduiden, kwestie dat ze alle royale dotaties zeker behouden. Het zou toch zoveel transparanter en eenvoudiger zijn om de dotaties aan Flupke, immo- Laurent, Astrid en het Spaanse Spook tot nul te herleiden. Afschaffen die handel, en als het even kan, heel de Belgische monarchie erbij!
Vlaamse Vrienden, Ik heb beloofd dat ik verder vooruit wil kijken dan het Vlaamse regeerakkoord en het “stilstaan in moeilijke tijden” van de huidige federale regering. De regeringscrisissen van de voorbije jaren hebben meer dan ooit duidelijk gemaakt dat er geen Belgische oplossing meer mogelijk is. De enige oplossing om uit de totale impasse te geraken is de boedelscheiding. Dat zullen de meeste Vlamingen intussen wel begrepen hebben.
De Belgische staat is onbestuurbaar en de kansen op Vlaamse onafhankelijkheid waren nog nooit zo groot. Vlaamse onafhankelijkheid, door het Vlaams Belang op de politieke agenda gezet, is geen doel op zich, maar een noodzaak, de enige mogelijkheid om aan de Vlaming welvaart, welzijn en een thuis te kunnen garanderen. Vlaamse kinderbijslag en een Vlaamse ziekteverzekering zijn slechts een druppel op een hete plaat en zelfs hiervoor is er in Vlaanderen binnen een Belgische context geen geld, want de Belgische federale begroting moet door Vlaanderen in evenwicht gehouden worden. In een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van Europa, zullen we niet meer bestuurd worden door politici waar we zelf nog niet eens kunnen voor stemmen. Een vrij Vlaanderen zal zelf een eigen en duidelijk inburgeringbeleid kunnen voeren zowel in zijn grensgebied als in zijn grote steden. Een vrij Vlaanderen zal zich door buitenstaanders als de PS niet meer moeten laten verdelen en zal over de nodige homogeniteit beschikken om een aanvaardbare oplossing te bieden aan de samenlevingsproblemen waarmee we vandaag te kampen hebben. Een vrij en onafhankelijk Vlaanderen zal zelf alle hefbomen in handen hebben om zich voor te bereiden op de uitdagingen van de toekomst. Deze vrijheid was het streefdoel van onze Vlaamse steden in 1302. Deze vrijheid was het streefdoel van al onze Vlaams -nationale voorvechters. Deze vrijheid en rechtvaardigheid is ook vandaag nog steeds ons hoogste doel. Daarom vieren we samen op 11 juli onze Vlaamse nationale feestdag.
Ik wens u allen een gelukkige feestdag!

Barbara Pas, 10 juli 2009.

11 juli: Toespraak bij het graf van Geert De Rijcker

Goede vrienden, Vlaams- Nationalisten,
69 jaar geleden overleed Dr. Geert De Rijcker. Bij het afscheid getuigde volksvertegenwoordiger Jan Seghers over de afgestorvene het volgende: “Geert De Rijcker had een taaie wilskracht, was recht op de man af en stak zijn mening niet onder stoelen of banken; hij was eerlijk en trouw als de beste der kameraden. Hij had een afschuw voor compromissen en was voor de jongeren de onkreukbare voorman geworden”. Het was de geest van Rodenbach die ons samenbracht, getuigde prof Van Houtteghem over Dr. Geert De Rijcker: “Mijn rotsvaste overtuiging heb ik gedeeltelijk aan u te danken; de onvoorwaardelijke radicale zienswijze in Vlaams opzicht, daarvan hebt gij in elk geval de kiem gelegd. Beide ontsproten mij aan de aloude Vlaamse studentenbeweging; beiden hadden wij onze collegejaren doorgemaakt in de geest van de Blauwvoeterij en Rodenbach.” Rodenbach werd door Verschaeve omschreven als de Siegfried van Vlaanderen. Hij riep Vlaanderen wakker: “Weg met de lauwaards! Ons behoort het Noordzeestrand”. Met Rodenbach is het alles of niets. “Want men beredeneert niet met het hart “,zegt Cyriel Verschaeve ,die een vurig bewonderaar was van Rodenbach. Alles roept het; en ’t hart weet wat goed is. God zegent het “alles” van ’t hart. Vlaanderen kan niet openbloeien in België. En wat niet openbloeit ,sterft. Maar Gods wil gaat voor alles: Vlaanderen moet openbloeien: Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen voor Christus. Het is in die geest van Rodenbach dat wij Dr. Geert de Rijcker herdenken, geen lauw zoetwatergedoe, geen eerloze compromissen maar een radicale koers die ons moet bevrijden van het Belgisch juk. Met deze radicale opstelling verkeren wij in goed gezelschap; zei Christus niet dat hij de lauwen zal verwerpen ? Wie zijn wij dat wij Hem zouden tegenspreken?

11 juli - viering Stekene 10 juli 2009

11 Juli viering 2009

Traditiegetrouw vieren wij ook dit jaar de Vlaamse feestdag.
Iedereen uitgenodigd op vrijdag 10 juli om 11 uur.

Gastspreker: Barbara Pas.

Uitnodiging: hier

Ivo de Cock 70 jaar

De fototentoonstelling "Dolen door het land van Reynaert"

Tentoonstelling 70ste verjaardag

was een overrompelend succes. Meer dan honderd aanwezigen kwamen Ivo gelukwensen met zijn zeventigste verjaardag en bewonderden ook zijn mooie fotoreeks . Er was zelfs een olijkerd die Ivo geluk wenste met zijn eerste zeventig jaar. Onze penningmeester, Astère Vaerewijk, ging in dezelfde stijl door in een gedicht met als titel: jeugd. “De jeugd is geen periode van het leven, ze is gesteldheid van de geest, een vrucht van de wil, een kwaliteit van de verbeelding”, enzovoort. Dan was er het levensverhaal van Ivo gebracht door onze secretaris, Gilberte Geers. Uit dat verhaal konden wij vernemen dat Ivo op de barricaden en aan de wieg stond van het Algemeen Boerensyndicaat. Ook kwamen wij te weten dat Ivo veel boeken las in zijn jeugd, geen romannetjes, maar zware kost. De oude Grieken, Plato en Aristoteles waren voor hem als het ware dagelijkse kost. Bij de Romeinen was het Cicero die op de bovenste plank lag. Opmerkelijk, Ivo las deze klassiekers op zestienjarige leeftijd en zij hebben hem voor een groot deel gevormd. Rudi De Boever deed niet onder in lofbetuigingen voor de jarige en bedacht hem met een geschenkbon van eethuis de Straffe Kost. De inleiding van de fototentoonstelling werd ten slotte verzorgd door Alain Cleyman. De fotografie van Ivo, aldus de spreker, nodigt onvermijdelijk uit tot poëzie. Elke foto is poëtisch, refereert naar het buikgevoel dat je ook terugvindt in de klassieke poëzie van Van Wilderode, de meer experimentele poëzie van Paul Snoeck; de fotografie van Ivo de Cock ademt poëzie, is poëzie. Daarom is de fotografie van Ivo de Cock kunst, geen cloacakunst maar echte kunst die je naar de keel grijpt, kunst met een hoofdletter. Daarna was het tijd om de hongerigen te voeden en de dorstigen te laven. Dat is nog altijd een werk van barmhartigheid. Hector van Oevelen, hofdichter van Pallieter , zag dat het goed was en gaf zijn goedkeurende zegen over het gebeuren. De volledige spreekbeurten vindt de lezer in volgorde hieronder.

Ivo De Cock 70 jaar (1)

Toespraak door Alain Cleyman

“Dolen door het land van Reynaert”

Dames en Heren ,Prominenten, Beste Ivo en Yvonne, Laat me vooreerst U hartelijk bedanken voor de eer die U mij vandaag gunt om deze fototentoonstelling onder de titel “Dolen door het land van Reynaert” in te leiden. Het moet in 1966 geweest zijn, of was het 1967, ergens in augustus of september. Eén van mijn oudste herinneringen: mijn vader zat aan de grote tafel, knipte smalle bruine strookjes in kleine stukjes, stak ze tussen 2 kleine glaasjes en ’s avonds keken we “naar de dia’s”, geprojecteerd op een groot wit scherm. Gewoonlijk moesten ze nog eens worden omgedraaid want “ze zaten verkeerd”. De dia’s van de zorgeloze vakanties aan zee, de foto’s van de reizen naar de bergen, de foto’s van de eerste stapjes van zoon of dochter, de foto’s van de communie, het verjaardagsfeestje, … we bezondigen er ons allemaal aan. Soms kiezen we voor een vakman, de trouwfoto’s. We willen herinneringen aan vroeger vasthouden, koesteren, terugkeren naar hetgeen was: het goede, het leuke, het mooie, het esthetische. De huis- tuin- en keukenfotografie is zo ontwapenend, zo echt, zo puur want … zo liefdevol. Daarnaast staat de portretfotografie. Ik denk onmiddellijk aan één van de Vlaamse giganten, vaak vergeten: Willy Kessels. Wie kent niet de zogenaamde Memlincfoto van Joris Van Severen ? Onvermijdelijk verwijlen onze gedachten naar Nestor Gerard, dé fotograaf van de Vlaamse Beweging en auteur van één van de meest ontroerende foto’s uit onze Beweging, Dr. Borms aan het sterfbed van Berten Fermont. Ontelbaar zijn de portretfoto’s die hij gemaakt heeft. Zij getuigen van een directheid, een levendigheid die je enkel kan bereiken als je je object, de gefotografeerde tegemoetkomt met de echtheid die de fotograaf kenmerkt, als je je object liefdevol benadert. Ook de echte natuurfotografie getuigt van liefde voor het object, van heel veel respect voor zijn object. De natuurfotograaf gaat naakt naar zijn object, enkel gekleed, beschermd door één technisch element: de camera. Hij gebruikt geen trucs, geen geheimen, geen speciale effecten alleen zijn oog, zijn observerend oog, zijn spiedend oog, zijn ooglens die één wordt met de fotolens. Hij gebruikt geen studio, geen lampen, geen hulpmiddelen, … De natuurfotograaf gebruikt de oerelementen: de aarde, het water, het licht van de lucht en het vuur van de zon. Hij observeert deze oerelementen en visualiseert ze voor zichzelf om ze vervolgens vast te leggen op pellicule, te behouden, te bewaren voor de toekomst, in één enkel ogenblik, in één enkel klik-ogenblik. De naakte natuurfotograaf en de naakte omgeving worden één, versmelten tot één statisch en toch evoluerend beeld dat foto wordt, neen, dat veel meer wordt dan foto: dat beeld dat monument wordt. Een beeld dat eert en vereert. Beide elementen, het eren en vereren, vinden we ontegensprekelijk terug in het werk van Ivo De Cock dat hier vandaag wordt tentoongesteld. Ivo is een kind van zijn streek, zijn Vlaanderen, zijn Waasland, zijn Stekene. Hij eert zijn land want “daar is maar één land dat zijn land kan zijn”. Of om het met de woorden van Cyriel Verschaeve te zeggen:

Ik kan niet anders dan één en enig zijn in mijn liefde

Ivo De Cock houdt van zijn land en benadert het onbevangen, liefdevol en naakt, enkel beschermd door zijn camera. Ivo geeft zichzelf bloot in het eer bewijzen aan zijn land. Hij vereert zijn land, hij toont het mooie, het schone in zijn land, van zijn streek, van “le plat pays qui est le mien”, dat ons “plat pays” is. Of zoals Anton Van Wilderode schreef: “In vierkante vakken van gras van zwetende zwarte aard met akkers en uiterwaden ligt het Waasland waterpas.” Ivo kan niet anders dan zijn land weergeven, tonen, want opnieuw met de dichter Van Wilderode:

Ik ben om het even wie Maar ik adem mijn eigen aarde

Ivo is niet in het thans geografisch beperkte Waasland gebleven; Oost-Zeeuws-Vlaanderen maakt immers met het Land van Waas en meer bepaald de Wase Scheldepolders één geofysisch geheel. Trouwens, de grens tussen Waas- en Nederland zou nooit een scheidingslijn hebben getrokken in het prachtige gebied tussen Schelde en Durme indien in de 17e eeuw er niet de strategie van Alexander Farnese en die van Prins Maurits was geweest die na 1585 de Scheldedelta in de handen van de Staatsen wilde houden.“’t Is te kleene om gedheelt te blijven”. Was het Gezelle of wie ? Maar daardoor zijn zowel Zeeuws-Vlaanderen als het Waasland excentrisch gelegen randgebieden gebleven en zijn wij ons naar het woord van de Prins der Vlaamse letteren, Filip De Pillecijn “mensen achter de dijk” gaan noemen. Het is het land van de “mensen achter de dijk” dat Ivo behoudt, eert en vereert. Ivo slaagt erin om door zijn oog een hele wereld, onze wereld, ons land te waarderen, de waarde van zijn land te bevestigen en het een meerwaarde te geven door dat schone beeld van zijn land, zijn streek liefdevol te benaderen, te omhelzen, te fixeren en vast te leggen voor de toekomst. De foto-kunst van Ivo herleidt ons - de toeschouwer - tot de kijker; wij zijn niet meer de “heersers der aarde” uit het studentikoze Zeeroverslied. Neen, hij herleidt ons op onze beurt tot onze essentie, hij laat ons naakt worden t.o.v. ons land. Of om het met de woorden van die andere grote Wase dichter Paul Snoek te zeggen:

Wij zijn bedelaars die naar de sterren kijken en goedkoop begraven worden ergens in de dag

We zijn tijdelijk, klein t.o.v. de natuur, tegenover ons land. Ivo De Cock toont ons de grootsheid van ons land en tegelijkertijd onze kleinheid. Het land zal blijven maar ook “een volk zal nooit vergaan” want geen land zonder volk en geen volk zonder land. De fotografie van Ivo nodigt onvermijdelijk uit tot poëzie. Elke foto is poëtisch, refereert naar het buikgevoel dat je ook terugvindt in de klassieke poëzie van Van Wilderode, de meer experimentele poëzie van Paul Snoeck; de fotografie van Ivo De Cock ademt poëzie, is poëzie. Daarom is de fotografie van Ivo De Cock kunst, zuivere kunst, geen cloacakunst maar echte kunst die spreekt en aanspreekt, zonder woorden, met woorden, kunst die je naar de keel grijpt, kunst met een hoofdletter. In de stellige overtuiging dat de kwaliteit van de fotografie van Ivo De Cock recht evenredig is met zijn liefde tot zijn land en zijn volk, verklaar ik met heel veel genoegen deze tentoonstelling voor geopend. Dank U.

Ivo De Cock 70 jaar (2)

Toespraak door Astère Vaerewijck ter gelegenheid van de fototentoonstelling 14 maart 2009. Ter gelegenheid van Ivo’ s verjaardag, iedereen hartelijk welkom op deze zogenaamde lentedag. ( het weer was uitzonderlijk koud voor de tijd van het jaar). Ivo is onmiskenbaar Stekenaar en zonder twijfel Vlaams nationalist. Samen met Fons Dhollander stond hij aan de wieg van het Vlaams Blok afdeling Stekene. Vele jaren heeft hij alleen moeten opboksen als raadslid in de gemeenteraad. Vandaag hebben we vier gemeenteraadsleden en is Ivo OCMW- raadslid. Ivo ,zeventig jaar, velen zouden het wat kalmer aan doen, Ivo niet. Hij is nog steeds een vat vol ideeën, neemt initiatieven, documenteert, organiseert en realiseert, waarvan ondermeer de Dr. Geert De Rijcker - Kring. Zijn doelstelling: de Vlaams nationale gedachte actueel te houden via spreekbeurten, boekbesprekingen allerhande, alternatieve 11 juli vieringen enzovoort. Maar wie was Dr. Geert De Rijcker? Geert De Rijcker werd geboren in 1901 in Blankenberge. Studeerde omstreeks 1923 in Leuven voor geneesheer; hij werd preses van het KVHV, werd weggestuurd van de universiteit wegens zijn radicale gedachte t.o.v. de weigering van de vernederlandsing van de universiteiten door te voeren. Hij kwam in Gent terecht en werd voorzitter van het KVHV. Door de vele betogingen en rellen werd in 1930 (na 100 jaar België) aan de universiteiten officieel Nederlandstalig onderwijs gegeven. Afgestudeerd en gehuwd, kwam hij op vraag van zijn schoonbroer, Victor Leemans, naar Stekene, waar hij hier in de Stadionstraat zijn beroep als geneesheer uitoefende. Het duurde niet lang of hij lag overhoop met de berekenaars die liever verdienden dan te dienen. In 1935 werd hij arrondissementsleider van het VNV. In 1938 nam hij deel aan de gemeenteraadsverkiezingen. “Lijst Vlaams Blok” behaalde 22 % van de stemmen met als resultaat: twee gekozenen van de elf raadsleden. Twee jaar later stierf hij, veel te vroeg, op 39 -jarige leeftijd geveld door keelkanker. Na deze toelichting besluit ik met een ode aan de wilskracht en de toewijding van de velen die ons voorgegaan zijn met een bijzonder proza voor Ivo, maar ook voor allen hier aanwezig, getiteld:

Jeugd

De jeugd is geen periode van het leven,
ze is gesteldheid van de geest,
een vrucht van de wil,
een kwaliteit van de verbeelding,
een emotieve intensiteit,
een overwinning van de moed op de schuchterheid,
van de zucht naar avontuur,
op gehechtheid aan het comfort.
Men wordt niet oud omdat men een bepaald aantal
jaren heeft geleefd;
men wordt oud omdat men ontrouw is geworden
aan zijn idealen.
Jaren rimpelen de huid,
maar het verloochenen van zijn ideaal
rimpelt de ziel.
De beslommeringen, de twijfels,
de angsten en de wanhoop
zijn de vijanden die ons langzaam
doen buigen naar de aarde en
ons tot stof maken….voor onze dood.
Jong is hij, die zich kan verwonderen
en verbaasd kan staan.
Zoals het kind, dat onverzadigbaar is,
vraagt hij: “ En dan?”
Hij tart de gebeurtenissen
en schept vreugde in het levensspel……
Je bent zo jong als je geloof,
zo oud als je twijfel,
zo jong als je vertrouwen in jezelf,
zo jong als je hoop,
zo oud als je neerslachtigheid.
Je zult jong blijven
zolang je ontvankelijk blijft.
Ontvankelijk voor wat mooi, goed en groot is.
Ontvankelijk voor wat de natuur,
de mens en het oneindige je zullen verkondigen.

Gen. Mac Arthur

Ivo De Cock 70 jaar (3)

Toespraak door Gilberte Geers, secretaris van Dr.Geert De Rijcker-Kring

Levensverhaal van Ivo de Cock

16.03.1939: in het landbouwersgezin De Cock werd een zoontje geboren:hij kreeg de naam Ivo. Hij kwam in een warm nest terecht; ook zijn grootouders en tantes die naast hem woonden, vertroetelden hem graag. Maar schone liedjes duren niet lang en kleine Ivo was amper 1 jaar toen de oorlog uitbrak: een moeilijke periode met kommer en kwel brak aan. Ivo werd al op heel jonge leeftijd op de boerderij aan het werk gezet, want hij was voorbestemd om zijn vader op te volgen. Zelfs vóór hij naar school ging in het lager onderwijs, was hij dikwijls al in de weer met paard en kar om daarna vlug naar school te lopen. Ondertussen kreeg hij 2 broers bij. Na de lagere school(in die tijd tot 14 jaar)volgde hij landbouwschool en daarna nog avondschool voor een betere algemene ontwikkeling. Als jonge kerel wilde hij zijn legerdienst doorbrengen bij de para’s, want hij wilde graag eens wat anders meemaken dan de dagelijkse sleur. Maar zijn legerdienst bij de para’s was van korte duur. Er brak een opstand uit in Congo en dat had tot gevolg dat alle rekruten werden verzocht een document te tekenen waarbij zij zich akkoord verklaarden om ingezet te worden in de voormalige kolonie. Ivo was niet van gisteren en weigerde te tekenen, de enige trouwens van de zevenhonderd para’s in opleiding. Daardoor werd hij overgeplaatst naar een andere eenheid in Duitsland. Na zijn legerdienst nam hij de draad weer op op de boerderij en ging ’s avonds weer bijscholen. Ivo had als hobby: lezen. Geen romans of andere verhalen, maar ernstige lectuur:boeken over politiek en de filosofie van Romeinen en Grieken boeide hem zeer. Een andere hobby van hem was fotograferen: hij volgde daar 3 jaar academie voor en ontwikkelde zelf zijn foto’s Uitgaan interesseerde hem niet. Er volgde een minder goede tijd voor de boeren: in Frankrijk was er opstand, later ook in Wallonië. Ivo volgde al dat nieuws op de radio en in de krant en maakte daar verslagen van op die hij naar een krant opstuurde en zo verschenen zijn artikels. Hij ligt ook aan de basis van de oprichting van het Boerensyndicaat, De Drietand. Er waren regelmatig betogingen en protestacties van de boeren en zo kwam hij terecht in een maalderij op De Klinge om die mensen aan te sluiten bij het Boerensyndicaat. Daar liepen een paar dochters rond. Ivo was ondertussen al half in de twintig en nogal schuchter wat de vrouwen betrof. Hij trok toch eens mee met familie naar de kermis in Stekene en er werd gedanst:Ivo liet zijn oog vallen op een meisje, nee geen wilde boerendochter, maar een ernstig meisje van De Klinge, een dochter van de mulder. Na 2 jaar verkering, hij was toen 27, huwde hij op 30.06.1966 Ondertussen had hij ook een bijscholing gevolgd om te leren metselen en ging in de bouw werken. Hij kocht een bouwgrond en begon zijn eigen huis te bouwen. In de winter toen hij uitvroor, kocht hij in een fabriekje Noorse sokken en ging die bij de boeren verkopen. Dat was zo een beetje de aanzet om nog later zelfstandig huishoudproducten, schoonmaakproducten en verven te verkopen. Zijn handel was niet alleen in Stekene gekend, maar ook in vele omliggende dorpen. Van overal kwamen ze om verf, olie en vooral ook zijn bleekwater. Je moest alleen oppassen voor je kleren want met enkele spatten had je zo camouflage kledij. Ondertussen zat of lag Ivo niet stil: hij werkte aan zijn nageslacht en werd vader van 3 zonen en heeft nu ook reeds 5 kleinkinderen. Ivo is al heel lang politiek actief, zit nog in verschillende verenigingen en leest nog steeds heel veel, want lezen is voor hem een ontspanning: zijn boekenkast puilt uit. Fotograferen is ook nog steeds zijn grote hobby. Onlangs viel hij nog in de prijzen. Ivo wordt nu 70 jaar, maar is nog lang niet uitgeblust. We wensen hem nog een heel lang gezond en gelukkig leven toe. Proficiat Ivo!!!!!!!!!!!!!!!!!

Fel protest tegen sloop historische hoeves

Tegen de sloop van historische hoeves in Kieldrecht is fel protest gerezen. Actievoerders van Doel 2020 hebben twee historische boerderijen bezet in Kieldrecht. Reden: de gebouwen moeten gesloopt worden. Waarom ,dat is ons volstrekt onduidelijk ,laat Jan Creve van Doel 2020 optekenen. Dit is slopen om te slopen want de gebouwen staan voor niets of niemand in de weg. Maar volgens de Vlaamse overheid moeten de gebouwen gesloopt worden omdat zij in waardevol natuurgebied liggen. Maar wat blijkt nu? De hoevegebouwen liggen helemaal niet in natuurgebied. Eén boerderij ligt niet midden in ,maar vlakbij een druk bereden weg aan de rand van het natuurgebied Putten-West. Dit natuurgebied werd indertijd zodanig uitgetekend dat alle hoeves buiten het gebied vallen; in tegenstelling van wat minister Peeters beweert, heeft de afbraak niets te zien met de realisatie van een natuurgebied. Dat men daarbij bewust voorbijgaat aan de ecologische waarde van het oude boerenerf met zijn zwaluwen is veelzeggend en getuigt van gebrek aan inzicht en onkunde.

Bij de andere boerderij, Hof ter Walle, is men van plan alleen het hoofdgebouw te laten staan terwijl men de eeuwenoude en oudste schuur in de regio wil afbreken. Minister Peeters heeft niet alleen gebrek aan ecologisch inzicht, ook ontbreekt het hem aan cultuurhistorisch inzicht.

Door het felle protest komt er uitstel van de afbraakwerken en komt er een studie naar de historische waarde van de schuren. Wij duimen voor het behoud van de schuren want zij vormen een geheel met het polderlandschap.

Hof Lamsweerde

In tegenstelling van bij ons worden historische hoeves in Nederland gekoesterd en gesubsidieerd door de overheid. Zoals u kan lezen gaat het meestal over Vlaamse schuren. Ons Vlaams cultureel erfgoed wordt in Nederland beter beschermd dan bij ons. En daar zijn wij niet trots op, integendeel ,wij vinden dat een beschamende vertoning...

De boerderij "Hof Lamsweerde" bestaat uit een woonhuis en schuur (rijksmonument), die los van elkaar staan, zoals dit in Zeeland gebruikelijk is. Deze hof ligt aan een oude middeleeuwse dijk met hoge populieren, die een beschermde dijk van Staatsbosbeheer is. De schuur behoort tot het type Vlaamse schuren, waar er slechts nog een gering aantal van bestaan. Deze Vlaamse schuur kenmerkt zich in het bijzonder door het gebinte, dat uit krom essenhout gemaakt is, dat vermoedelijk in de omgeving groeide. De schuur, die een schilddak heeft, met riet gedekt en nog oude elementen zoals een dorsvloer bezit, dateert uit de tijd tussen 1780 en 1800. Opvallend is dat vanuit Vlaanderen, Brugge en Gent, de ontwikkeling van deze rietgedekte schuren uitwaaierde via Oost-Zeeuws Vlaanderen tot West-Brabant. Het huidige woonhuis bij de boerderij, een Zeeuwse boerderijwoning, is van jongere datum; op oude kaarten was de ligging van de oude oorspronkelijke woning voor de schuur. Op de kaart van Lamsweerde door Pierssen en Speelman uit 1668 is de boerderij, met bomen erom heen, reeds aangeduid:gelegen aan de
Roverbergsedijk, genoemd naar het fort Roverberg. ww.hoflamsweerde.nl


Het fort Rooversberch als onderdeel van de versterkingen rondom de stad Hulst. Kaart van Waesland en Hulst (detail) Nicolaas Visscher, 1681

De Roverbergsedijk scheidt de Oostvogel- van de Eekenissepolder. De naam herinnert aan het nabijgelegen fort Roverberg, dat deel
uitmaakte van een linie, aangelegd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. In deze periode doorsneed de grenslijn tussen Staats- en Spaans Vlaanderen het gebied dat we tegenwoordig kennen als Zeeuws-Vlaanderen van oost naar west. Langs deze grenslijn lagen aan beide zijden talrijke versterkingen, forten, waarvan sommige nog steeds in het landschap aanwezig zijn. In de loop van de tijd keerden de krijgskansen verschillende malen en daarmee wijzigden ook de grenzen. In het kader van de verdediging werd een aantal polders onder water gezet. Naderhand werden deze gebieden opnieuw drooggelegd. Op de kaart vormt de Roverbergsedijk de oostelijke zeewering van de Oostvogelpolder.

Tentoonstelling: Dolen door het Land van Reynaert

Ivo De Cock, voorzitter van de Dr. Geert De Rijcker kring, wordt 70. Om dit te vieren stelt hij foto's tentoon met als thema

Dolen door het Land van Reynaert

Alain Cleyman zal de tentoonstelling inleiden. Aansluitend is er een receptie.

Iedereen uitgenodigd op zaterdag, 14 maart om 15 uur in OC 'd Oude statie, stadionstraat 113, Stekene.